DÖNÜŞ

SOKAĞIM
Sokağım göz kamaştırıcıydı.
Yıllar akıp geçti.Bir hayli şey öğrendim,başka ışıklar gördüm,yani,bitkiye olduğu kadar insana da gerekli aydınlığın göklere,güneşlere ve denizlere göre değişen eşşiz renklerini bir bir saydım.Ama hiçbir şey,ne tabiat, ne de kitaplar,sokağım'daki güneşin o amansız,o değişmez beyazlığı kadar anılarımda yer etmedi.
Şüphesiz,bu göz kamaşması sadece içimden gelen bir şeydi ya da sadece hafızanın geçirdiği başkalaşımlar da vardı ve bunun gerçek olduğuna emindim.Ama güneşten gelen bu esinlik hayatın esenliği idi.On yaşımdaydım ve ilk defa hissediyordum hayatı : kendini bir ilk yarayla duyuruyordu; bitkisellikten çıktım,anasından ayrı düşmüş bir hayvana döndüm; ve bir yavru kedi değil de küçücük bir insan olduğum için yanağımda kurumuş bir damla gözyaşı kaldı.